Subtitles by sub.Trader subscene.com
Ratunku!
Na pomoc!
Błagam, pomocy.
Porwali mnie, jestem na jakiejś wyspie.
Wiem, gdzie pani jest.
Spokojnie, przyślę pomoc.
Dziękuję. Bardzo dziękuję.
Byle szybko!
Błagam, szybko!
Wszystko będzie dobrze, pani Maddison.
Jak to?
Skąd pan mnie zna?
Jak to? Jest pani moim gościem.
Nie!
Nie! Zostaw mnie!
Puść mnie, proszę.
WYSPA FANTAZJI
Lecą.
Panie Roarke. Samolot.
Przyleciał.
Uśmiechamy się.
Uśmiech.
No...
Nawet ujdzie.
Od...
...lot!
Ja chrza...
Dzięki.
Drinki powitalne.
I kwiaty na szyję.
Czekaj, pomogę.
- Dam radę. - Nalegam.
Głośno było, co?
- Jestem Patrick. - Gwen.
- Miło mi. - Mnie też.
Witamy na Wyspie Fantazji.
Gratuluję zwycięstwa w konkursie.
Czeka państwa wyjątkowy weekend.
W zamian prosimy tylko
o kilka ciepłych słów w sieci.
Też mi PR.
Mam na imię Julia, jestem asystentką pana Roarke'a.
- Skąd on się tu wziął? - Długa historia.
Słyszałem, że jego rodzina kupiła tę wyspę
ze 200 lat temu za sześć skrzynek rumu.
Ja słyszałam, że sporo inwestował w latach 90-tych
i miał dość Doliny Krzemowej.
I fundnął sobie park rozrywki?
Ta wyspa to jednak coś więcej.
Tutaj wszystko jest możliwe.
Się wie.
Wy często z tymi piątkami?
- Ile wlezie. - Na maksa.
Pan Roarke musi dopilnować przygotowań, ale zaprasza wieczorem na drinka.
Tymczasem pokażę państwu pokoje,
proszę się zrelaksować i rozgościć.
Nie ma zasięgu. Czyli nie wszystko jest możliwe.
Panowie zaczekają chwilę przy barze.
Pokoje będą gotowe lada moment.
Resztę państwa
zapraszam ze mną. Domki czekają.
Stary!
Ale ekstra, że mnie wziąłeś!
Co to za wakacje bez młodszego braciaka.
Nie?
- Proszę. - Tu nie bierzemy napiwków.
Cały dla mnie?
W końcu jesteśmy na Wyspie Fantazji.
Tutaj wszystko jest możliwe. Prawda?
Pytanie brzmi: jak to robicie?
Pan Roarke do każdego gościa podchodzi indywidualnie.
Na podstawie ankiety?
Przyznam się, że pracuję tu od niedawna.
Metody działania pana Roarke'a
i dla mnie pozostają tajemnicą.
Wiem jedno,
pani życie się zmieni. I to na zawsze.
Jest pani na to gotowa?
Dzięki, biorę oba.
Super, muszę się napić.
Wybacz, nawalam się.
Halo, nadal nie mamy gdzie mieszkać.
Hej?
Mój brat do ciebie mówi.
- Ja jestem brat. - Stój.
Serio jesteście braćmi?
A co? Jak inny kolor skóry, to już nie brat?
Kolega rasista?
- Nie, w sensie... - W sensie, co?
Panowie...
- Skośni be? - Masz coś do Azjatów?
- Nic. - A chyba jednak coś.
Rasistowski fryz.
- Ale ma minę. - Żart, stary.
Mój ojciec hajtnął się z jego matką, jak młody był mały.
Jestem JD. Jemu mów T.
- Ty. - Co?
- Ustaliliśmy coś. - Daj spokój.
Głupia ksywa. Jestem Brax.
Patrick. Bardzo mi miło.
Jak chcecie, bierzcie domek Patricka,
ja go gdzieś do siebie... wcisnę.
Jestem Melanie.
Nie gadaliśmy w samolocie.
Bo było głośno.
- Też bywam głośna. - Ostro.
Jesteś trochę bezpośrednia.
A żebyś wiedział.
Jaką masz fantazję?
To było pytanie... do wszystkich.
Ciekawe, jak to działa, co?
Też się zastanawiam.
VR, na bank.
Albo role play.
Nawet fajna sprawa.
Tak słyszałem. Od takich tam... dzieciaków.
- Wybrnąłeś. - Dzięks.
Kto wie. Ale czuję, że to będzie mocne doświadczenie.
A jeśli fantazja dotyczy kogoś z przeszłości?
Hologramy. Jak Tupac.
A jak ten ktoś nie żyje?
Tupac.
Widziałem na Reddicie jak gościu wali do drinków haluny.
Obłęd.
Zaręczam,
że w tych drinkach znajduje się wyłącznie najlepszy importowany rum.
Nazywam się Roarke i spełnię państwa najskrytsze pragnienia.
Oficjalnie witam państwa na Wyspie Fantazji.
Właśnie się zastanawialiśmy, jak to będzie wyglądać.
Przekonają się państwo niebawem. I nie zawiodą.
Mamy tu dwie zasady.
Jeden gość - jedna fantazja.
I zasada druga, nie przerywamy fantazji,
pozwalamy jej wygasnąć w sposób naturalny.
A to nie oczywiste?
Bo rzadko wszystko idzie po naszej myśli,
ale radzę zaufać i poddać się biegowi zdarzeń.
- I pan nie wie, co się wydarzy? - Tylko wyspa wie.
Ja jestem jej pokornym sługą.
Kiedy się zacznie?
Jak się państwo wyśpią.
A my nadal nie mamy gdzie spać.
I chyba obsmarujemy was w necie.
Tak się składa, że panów fantazja
zaczyna się tu i teraz.
Daleko jeszcze?
Nie jestem fanem łażenia po buszu.
- Dlatego Jenni cię rzuciła? - Odpuść, T.
Daruj sobie z tą ksywą. Na serio.
Już blisko.
Napisał pan w ankiecie,
że pragnie mieć wszystko.
Ba!
A więc...
To wszystko pańskie.
Prawie trafił pan w dychę. Niezły czad!
- Szampana? - Nie, dzięki.
Słaba głowa.
A pamięta pan, co napisałem o Braxie?
Jest gejem.
Naturalnie.
I co, jak jestem gejem, to od razu marzą mi się półnadzy,
piękni, soczyści, jędrni kolesie?
Nie jestem taki płytki.
Jestem. Totalnie płytki.
Pieprzona Wyspa Fantazji!
Jakby coś, proszę dzwonić. Z dowolnego telefonu.
- Miłej zabawy. - A jak!
Przerzucam się na CBD.
Dzień dobry.
Pan Roarke panią prosi.
Panno Olsen, zapraszam.
Dziękuję.
Realizuję marzenia swoich gości
już od wielu, wielu lat.
Najczęściej są to oklepane banały.
Seks i tym podobne.
Pani fantazja jest dość abstrakcyjna.
Napisała pani: „Szczęście raczej mnie omija.
Moje życie to żal i wyrzuty sumienia.
O czym marzę? Żeby zacząć od początku”.
Mogę jeszcze zmienić na dobry seks?
Nie, to mi się podoba.
To jest wyzwanie.
Podejmę je.
Fajnie.
Co konkretnie jest nie tak?
Weźmy pracę. Nieruchomości?
Głównie komercyjne, nie ma się czym podniecać.
W związku?
Singielka.
- Chce pani mieć dzieci? - To terapia czy wakacje?
Może i to, i to.
Zawsze wyobrażałam sobie...
że mam córeczkę.
Z kim chciałaby ją pani mieć?
Proszę posłuchać,
żal jest jak choroba.
Zbyt długo zżera panią od środka.
Uleczę panią.
O ile pani pozwoli.
Miał na imię Allen.
Świetnie.
Dlaczego się nie udało?
Nie zgraliśmy się.
Kiedy się poznaliśmy, byłam w marnej formie.
Po roku się oświadczył.
Powiedziałam „nie”.
Nie wierzyła pani, że panią kochał.
Nie wierzy pani, że zasługuje na miłość.
Gdyby oświadczył się jeszcze raz,
zgodziłaby się pani?
Tak.
Za tymi drzwiami
czeka pani fantazja.
Ma pani szansę zmienić przeszłość.
Zapraszam.
Co to było?
Proszę...
Za drzwiami.
Maestro's?
Wszystko się zgadza, skąd...
Wiem.
Tutaj pan Allen się pani oświadczył.
Znalazł go pan?
Pan wiedział?
Już się bałem, że mnie wystawiłaś. Mamy rezerwację.
Oczywiście.
Tędy proszę.
- Bardzo cię przepraszam... - Za co?
Że cię w to wciągnęli, ja nie...
Czekaj, nie musiałeś nic płacić?
W życiu.
Taksówkarz podrzucił mnie za friko.
Co?
Miłego wieczoru.
Możesz przestać udawać.
Nie odzywam się od pięciu lat,
a ty się pojawiasz, wyglądasz...
bosko, nic się nie postarzałeś.
Bo dzisiaj rano widzieliśmy się w łóżku.
To jakaś interwencja?
Odgrywamy rólki? Psychoterapia?
Uderzyłaś się w głowę? Co jest?
Wszystko gra?
Przepraszam na chwilę.
Nie tak miało być.
Ma pani szansę się zgodzić i za niego wyjść.
Ale po co? Co to zmieni?
Żal i wyrzuty sumienia zniszczyły pani życie.
Chce pani powtórzyć swój błąd?
To nie jest naprawdę.
Czy jest?
Witamy na Wyspie Fantazji.
Wszystko zależy od pani.
Najlepsi na koniec, co?
- Też czekasz na fantazję? - Tak.
Mogę się przyłączyć?
Pewnie. Z gościem nie da się pogadać.
- Może drinka? - Nie, dzięki.
- Denerwujesz się? - Trochę.
Nawet bym zapytała, jaką masz fantazję,
ale wczoraj nie chciałeś gadać.
Bo wyjdzie głupio.
Od dziecka marzyłem, że zostanę żołnierzem.
Mama kazała mi przyrzec, że tego nie zrobię, więc poszedłem do policji.
- Żeby zmienić świat, żeby się działo. - Ale...?
Pokomplikowało się. Utknąłem za biurkiem.
A jak się trafiła ta wyspa, pomyślałem: „No, żołnierzyku,
poganiasz chociaż z aktorami, postrzelasz ślepakami”.
Czyli nie byłeś w wojsku? A nieśmiertelnik?
Na szczęście.
I to ma być głupia fantazja?
Wiesz, co mi się marzy?
- Zemścić się na lasce ze szkoły. - Docinała ci?
Późno dojrzałam. Wyglądałam jak chłopak.
Kiedy najpopularniejsza panna w szkole uznała,
że będzie się na mnie wyżywać, kiepsko to zniosłam.
Klimat w stylu: wiadro wody z kibla na łeb
na balu w ósmej klasie.
Masakra.
Było źle, więc matka wysłała mnie do psychiatry.
Nazwałam go: doktor Tortura.
Czasem tyle gadał, że chciałam mu zaszyć gębę.
No ale Tortura wymyślił,
żebym napisała listy do ludzi ze szkoły, na których mi zależy.
Taka wiesz, terapia.
Któregoś dnia, Sloane, ta straszna laska zwinęła mi te listy
i porozwieszała po całej stołówce.
Wyszłam na totalną świruskę i stalkerkę.
Chętnie zobaczę, jak to jest po tej drugiej stronie.
W końcu to nie będzie prawda, no nie?
Chyba po to oglądasz horrory i idziesz do wesołego miasteczka.
Żeby coś poczuć.
Sądzę, że u mnie lepiej się pani zabawi, niż w wesołym miasteczku.
Przepraszam pana na chwilę.
Muszę poinstruować pannę Cole.
A pan może porobi jakieś pompki czy brzuszki.
Może przysiady.
Nie trzeba. On wie o Sloane. Może zostać.
Jasne, przysiady odwołane.
W lobby
jest winda.
Proszę wcisnąć guzik bez cyferki.
Mogę nagrywać?
Na pamiątkę.
To pani fantazja.
Halo?
Dobra, jestem na Wyspie Fantazji.
To chyba jakieś centrum sterowania. Za chwilę wszystko się zacznie.
Sporo czerwonych guzików.
Jeden się świeci.
Pewnie to ten.
Jedziemy.
Bez jaj.
Sloane?
Na maksa realny ten hologram.
Dużo lepszy niż Tupac.
„Otwórz mnie”.
„Każdy przycisk to inne narzędzie zemsty”.
„Dobrej zabawy”.
To co, Holo-Sloane.
Będzie ubaw.
Boże!
Jakie to było czadowe!
Woda z kibla! A masz.
Jak na balu w ósmej klasie.
Coraz fajniej.
Co? A to Sloane.
A to nie jest jej mąż.
Totalnie nie jej mąż.
Nie!
W końcu to tylko fantazja...
Tutaj mamy mężulka.
Will!
Co to ma być?
To Greg?
To z nim jesteś od dwóch dni?
Jak to od dwóch dni?
Jak mogłaś mi to zrobić?
Odezwiesz się?
Boże!
Roarke?
Słyszysz mnie? Mam dość.
Chciałam się zemścić...
ale człowieku, ty ją porwałeś?
Dawaj.
- Ekwipunek, żołnierzu. - I już?
Proszę się przebrać. Będzie pan wiedział, kiedy się zacznie.
- Czas na Call of Duty. - Powodzenia.
Hej, co robisz?
Szeptem.
- Zaczęło się? - To miejsce jest przeklęte.
Ludzie tu umierają.
Posłuchaj mnie...
Cholera. Za dużo ich.
Uciekasz? Też mam uciekać?
Ani kroku.
Nawet o tym nie myśl.
Też jestem żołnierzem.
- Co tu robisz? - Zgubiłem swoich.
Nie wiedziałem, że tu są inni nasi.
To...
ściśle tajna operacja.
Zaskoczyłeś nas.
A ja nie lubię niespodzianek. I kłamców.
Co jest?
- Nie tak... - Powiesz porucznikowi, idziemy.
Fajnie wyglądacie. Pierwsza klasa.
Dobrze się bawiłeś z jędrnym Alejandro?
Cud, że facet jeszcze łazi.
Nie padł, jak zobaczył tatuaż?
- Muszę go usunąć. - Fakt.
A ty jak?
Widziałem cię wczoraj ze słodką Barbie.
Chastity?
Niby sam plastik, a jednak fantastik.
- Wyleczyłeś się z Jenni? - A kto to Jenni?
Śliczna?
- Chodź. - Chłopcy.
Cześć.
Co tam, chodź do nas.
Dzięki.
Podobno nieźle się wczoraj bawiliście.
Obłęd.
- Obłęd... że można tyle płakać. - Co?
Wybacz.
A jakaś tajemnica fantazji, halo?
- Niech zgadnę... - Jenni?
To nawet urocze.
Jego gwiazdka na niebie.
Nie umiesz dochować tajemnicy, co?
Przeze mnie go rzuciła.
Ile razy można. Bzdura.
Mieli rocznicę. Zjaraliśmy się i graliśmy w Mario Kart.
A musicie razem mieszkać?
Rodzice się go wyparli, kiedy się ujawnił.
- Siedem lat temu. - Geje nie byli wtedy w modzie.
A nie uważacie, że fajnie mieć własny kąt?
Stara, co to za pytania?
Kiedy ma rację. Życie ci schrzaniłem.
- Zniknę. - I kto będzie spał na kanapie?
Nikt. I o to chodzi.
Lizaczku? Dasz nam chwilę?
Dzięki piękne.
Widzimy się później.
Przestań tyle jarać, bo łapiesz paranoje.
Stary, nic mi nie schrzaniłeś, uwielbiam cię, łapiesz?
Jasne?
Chodź, sprawdzimy, jakie tu jeszcze mają atrakcje.
Żegnajcie, piękne!
Cześć!
Ale fajowo.
14 pudełek? Daj spokój.
Harcereczki mnie otoczyły.
- Ale 14? - Wiem.
Jak będziemy mieć dzieci, zrobią ze mną, co zechcą.
Dzieci?
Wiem, minął raptem rok, ale czuję, że to jest to.
Fajnie, że się spotkaliśmy,
ale serio, nie musimy udawać.
Odpychasz mnie, bo tak już masz, ale...
Tym razem daj mi szansę. Proszę.
Wyjdziesz za mnie?
Tak.
- Tak! - Tak.
Szampan! Prosimy szampana!
Słońce...
Wiesz, że to tylko fantazja?
Niech trwa do końca życia.
Niech trwa.
Idealnie mój rozmiar. Ale odjazd.
O mamo.
Zalewasz.
Forsa forsa!
Forsa! Za późno, jeszcze raz.
Forsa forsa!
Tu jest ekstra. W domu u... się nie umywa.
To jest reboot.
- Ty. - Co?
Jakiś tajny pokój?
Tam trzymają najlepszy towar.
Schron?
Czuję się jak Jodie Foster w tym filmie z Jodie Foster.
- Odjechane! - W kosmos.
Obczaj to, plan domu.
- Wszyscy bogaci mają takie coś? - No ba.
Na coś trzeba wydawać bitcoiny.
Typu giwery koło garażu?
Yippie-ki... tak jest!
- Boże! - No nie?
Nazwiemy go Alejandro?
Gość jest pacyfistą.
- Ta. - Załapałem.
Patrz, ile kamer.
Ale chyba nie w łazience, co?
- Robiłem tam straszne rzeczy. - Sporo goryli.
Bogaci muszą mieć bezpiecznie, nie?
Ale granaty?
Mam pomysł.
Braciszku, czekaj!
Kojarzysz Kompanię Braci?
Jak puszczę, będzie bum.
- Puszczaj. - W porząsiu.
Idziemy dalej.
Możesz trochę poluzować?
Akurat sado maso mi się nie marzyło.
Nie wiem, co tam gadasz, ale spoko, czekaj.
Nie próbuj, Himoff.
Ruchy, idziemy.
Dobra.
Co wy tu robicie? Co to za misja?
Tuż przy granicy trzymają naszych,
zakradniemy się i ich odbijemy.
Zdradzisz mu wszystkie tajne informacje?
- To Amerykanin. - Może i tak.
Ale nie żołnierz.
Poruczniku?
Pogadaj z nim.
Mówi, że jest nasz.
- Gdzie go znaleźliście? - Przy południowej granicy.
Myśleliśmy, że tylko my tu działamy.
Bo tak jest.
Masz imię?
- Roarke, co jest grane? - Ej?
Nie krzyczymy.
Dosyć, gdzie Roarke? Nie podoba mi się to.
Masz 10 sekund, żeby się przedstawić.
Postarali się. Wyglądasz prawie jak on.
Ale był wyższy.
- Pięć sekund. - Idę po Roarke'a.
- Puszczać. - Starczy.
Zostaw to.
Masz moje nazwisko na nieśmiertelniku?
- Atakują! - Walić w nich!
Na ziemię!
Halo?
Potrzebuję pomocy.
To ktoś od was?
Roarke? Słyszysz mnie? Wiem, co mówiłam.
Chciałam ją mocno poniżyć, zgoda,
ale to już przesada!
Dość! Stop! Zatrzymać to!
Doktor Tortura?
Nie, czekaj!
Przestań!
Cholera.
Intercom.
Proszę kontynuować.
Odetnij serdeczny palec...
jej...
lewej dłoni.
Nie!
Prawa ręka! Prawa!
To moja fantazja. Tnij.
Tak jest.
Meredith?
Melanie.
- Co ty tu robisz? - To, co ty. Porwali mnie.
Chodź.
Szybko.
- Uratowałaś mnie. - Jeszcze nie dziękuj.
Za najlepszy weekend w życiu!
Najwyżej padnę! Pijemy!
Strzały?
Ktoś nam wykradł giwery?
Laser na czole.
Szybko!
Tylko spokojnie.
- Schron! - Tak, szybko!
Gdzie to jest?
Lale za mną!
Źle się biega na obcasach.
Ruchy, to tutaj!
Chodźcie.
- Tutaj. - Dzwonię do Roarke'a.
Czy dobrze się panowie bawią?
Cudnie, ale mamy tu kolesi z giwerami.
Chodźcie tutaj.
A tak.
To ludzie Kalashova.
Co za Kalashov?
Były właściciel domu. Biznesmen.
Od jakich biznesów?
Bywa tak, że kiedy się ma wszystko,
inni nagle chcą ci to zabrać.
Ale my nie chcieliśmy na zawsze.
Tak na chwilę, na weekend.
Przestań gadać, musimy się chować!
- Nie! - Co, nie?
Chas! Hej!
To my? Lala, to nie było fajne.
Roarke, ja jestem tchórz, boję się nawet escape roomów.
Jak mówiłem,
fantazja rządzi się swoimi prawami
i kończy we właściwym momencie.
A co to ma niby znaczyć?
Dobrej nocy życzę.
Rozłączył się.
Spokój, musimy się ogarnąć.
Luzujemy, bo to wszystko ściema, co nie?
I Alejandro tak ładnie zagrał?
Co robimy?
Poddajemy się!
Nadal nie rozumiem.
Czyli co, porwał nas
ten sam człowiek?
No nie? Jakiś obłęd.
To jak się wydostałaś?
Przywaliłam z dyńki.
Strażnikowi. Zabrałam mu broń i zwiałam.
A ta broń gdzie?
Zgubiłam.
Co za chory świr
rozwalałby mi życie i kazał patrzeć.
To ktoś, kogo znamy.
Pewnie z liceum.
Pamiętasz tę świrniętą laskę?
Co pisała te listy?
Jasne. To pewnie ona.
Jak ona się nazywała?
Meredith?
- Boże. - Co?
Kazali ci to włożyć?
Przykro mi.
Nie wiem, co tu jest grane,
ale wyciągnęłaś nas z tego koszmaru.
Nie ma sprawy.
Wrócimy do domu, obiecuję.
Przypłynęliśmy łódką.
Znajdziemy plażę i zwiejemy.
O ile nie marzycie o śmierci,
to chodźcie ze mną.
Tak chyba będzie najlepiej.
Co się dzieje?
Nie, nic.
Wszystko gra.
Jest idealnie.
Halo?
Jest tu kto?
Mina jak z Uczniowskiej Balangi.
Czego?
Tego filmu z zeszłego roku.
„I dlatego kocham panienki z liceum”.
Dobra, Himoff, nie po oczach.
Nie, wytłumaczę się.
No myślę. Musimy pogadać.
Wstawaj. Idziemy.
Moje nazwisko na nieśmiertelniku.
A co znajduję w portfelu?
Ostrożnie.
Moje zdjęcie z synem?
Pogadajmy szczerze. Jesteś aktorem?
Co? Jestem żołnierzem.
Szczerość za szczerość. Skąd to masz?
- To ja, jak miałem 9 lat. - Bzdura.
- To mój syn. - Miał ksywkę. Pamiętasz?
Ty mi powiedz.
Patch.
Pudło.
Ali.
Znalazłem twój dowód.
Nazwisko mojego syna i twoja twarz.
Koniec zabawy.
Gadaj, co tu jest grane?
Urodziłem się w szóstym miesiącu.
Lekarz mówił, że nie mam szans, a tu proszę.
Powiedziałeś, że ten typ się nie poddaje.
Że umiem walczyć.
Jak Muhammad Ali.
Skąd to wiesz?
Ty mi opowiadałeś. W każde urodziny.
I niby jesteś moim synem?
- Niemożliwe. - Też tak myślałem.
Ale teraz już nie wiem.
Kiedy go widziałeś?
Dziewięć miesięcy
i siedem dni temu.
Padało.
Nie wziął od mamy parasola.
Chciał pokazać, jakim jest twardzielem.
Nie o to chodziło.
Nie chciałem, żebyś widział, że płaczę.
Co tu się dzieje?
Jest taka jedna wyspa.
Potrafi spełniać marzenia. Miałem zostać żołnierzem,
ale tak naprawdę chciałem cię spotkać.
Wyspa wiedziała.
Kiedy mnie ostatnio widziałeś?
27 lat, 6 miesięcy i 5 dni temu.
Nie wróciłem do domu?
Zginąłeś ratując swoich ludzi podczas tajnej misji w Wenezueli.
- Wenezuela? Na pewno? - Tak, a co?
Jutro tam będziemy.
- Zbierz ludzi... - Przepraszam?
Dzień dobry.
Fantastyczny photoshop.
Skąd to się wzięło w mojej komórce?
Wygląda jak prawdziwe.
Bo jest. Zgodziła się pani, jesteście małżeństwem.
To był piękny ślub.
- Ale dopiero się oświadczył. - Na pewno?
Coś się zmieniło. Wygląda starzej.
Jesteście pięć lat po ślubie.
Nie rozumiem.
Tatusiu, patrz, co mam.
Ma na imię Lila.
- To moja... - Córka.
Marzyła pani o czymś takim, prawda?
Dosyć, to tylko dziecko.
Pani dziecko.
Proszę sprawdzić.
Dziewczynka.
Jak to się dzieje?
Magia wyspy.
Ma potężną moc.
Usłyszałem tę legendę lata temu.
O miejscu, gdzie wszystko jest możliwe. I całkiem oszalałem.
Przekonałem żonę i ruszyliśmy szukać wyspy.
To była długa, ciężka podróż.
Moja żona nie dała rady, zmarła po drodze.
Już na wyspie zażyczyłem sobie,
żeby do mnie wróciła.
I była jak wtedy, gdy ją poznałem.
Już na zawsze.
I co, wyspa ją... ożywiła?
Tak.
Tak długo jak tu jestem i spełniam cudze fantazje,
ona będzie żyć.
Pani marzenie też się spełniło.
Ma pani wymarzoną rodzinę,
życie, o którym pani śniła.
Pora z tego skorzystać.
Mamo! Pobawimy się?
Zbieraj się.
Idziemy.
Bierz rzeczy.
Poruczniku?
Co to miało być?
Tacy jesteście podobni, pomyślałem...
Nie myśl. Rób swoje.
Nie wiem, jak i skąd, ale ci wierzę. Zabieramy się stąd.
Tędy dojdziemy do Panamy, a potem do domu.
Odwołujesz misję?
Nie, ratuję nam tyłki.
Ale masz być bohaterem.
Wiesz, kto to jest bohater?
Głupek, co dał się zabić.
Nie, nie tak miało być.
To słucham, jak byś wolał?
Mam zginąć?
Chodź.
Jeśli uciekniesz,
nie wiem, co będzie z nami,
ale tamci faceci, twoi ludzie,
oni wszyscy zginą, bo ich nie uratujesz.
- Nie wiesz. - Wiem.
A skąd mam twój nieśmiertelnik?
Granat. Rzuciłeś się na granat, żeby ich ratować.
Jak bohater. Mój bohater.
Słuchaj,
ty nie miałeś ojca, ale ja chcę wrócić do domu, do syna.
Błąd.
Będziesz tego żałować do końca życia.
Kiedyś mogłem uratować jednego faceta,
wyrzuty są straszne.
Wolę żyć.
Nie możesz być tchórzem.
Nie pozwalam ci.
A mam wybór?
Wracamy do lasu, ratujesz ludzi.
- Zginąłem w Wenezueli. - Tak.
Ale teraz jestem z tobą.
Czyli co, jesteście tu gośćmi?
Tak.
I nie słyszeliście o Kalashovie?
- Nie. - Tak.
Właśnie.
A my jesteśmy aktorami z Wyspy Fantazji.
- Tak. - Ta...
W porządku?
Dobra.
Jeden z was powie mi prawdę.
Myślicie, że możecie zabić Kalashova i przejąć jego biznes?
A co to za jeden ten Kalashov?
Na serio, myślałem, że mowa o wódce.
- Nikogo nie zabiliśmy. - Wy nie, ale wasi goryle tak.
Nie szkodzi, sprzątnęliśmy ich.
Zanim was utłukę,
powiecie mi, gdzie jest forsa i kokaina.
- Forsa? - Kokaina? Ale my...
Ciutek wciągnęliśmy.
Grajcie dalej kretynów,
a pokażę wam, że też potrafię grać.
To jakieś nieporozumienie.
Gadaliśmy z Roarkiem, wypisaliśmy się.
Załatwcie to między sobą.
Co ty robisz? Nie!
Przysięgam. Nie wiemy, gdzie twoja kasa i koks.
Na pewno?
Bo zaraz ci utnę łapę.
Nie wiemy! Błagam!
Powiedzielibyśmy. Miała być imprezka!
- Właśnie! - Fantazja!
Może to nie jest wasza fantazja. Może to moja fantazja.
Pochrzanione to wszystko.
- Wiemy, gdzie jest forsa! - Słucham.
Mówić!
Na dole.
Obok garażu.
Tak.
Zostajesz z blondyneczką.
Ty, ze mną.
Kiedyś będę mieszkać w zamku.
Serio? Sama?
Już się wyprowadzasz?
A mogę zamieszkać z tobą?
- Nie. - Czemu?
Już ty wiesz, czemu.
Idę po muszelki.
Jeśli cię to pocieszy,
mnie też nie zaprosiła.
Zawsze o tym marzyłam.
Czemu czuję, że nie zasłużyłam?
Ale zasłużyłaś.
Bardzo was kocham.
Dokąd idziesz?
Wszystko naprawić.
Możemy porozmawiać?
Chcę nową fantazję.
Przykro mi. Jedna fantazja na gościa.
- Wiem, pamiętam. - Nie żartuję.
Niektórzy by zabili za to, co pani dostała. Za rodzinę.
Radzę się cieszyć chwilą.
Pan nie rozumie.
Ufamy mu?
Wygląda prawie tak źle, jak tamten.
I udaje, że nas ratuje? Bez sensu.
Hej, ty!
- Damon. - Damon.
Idziemy całą noc.
Mów nam, co jest grane.
Nie tutaj, tutaj nas widać.
Roarke wszędzie ma oczy i uszy.
- Jaki Roarke? - Ją pytaj.
Staruch coś sobie ubzdurał. Chodź, nie ma czasu.
Wchodzić albo spadać.
Tu na dole możemy się przyczaić.
Gdzie? Na jakim dole?
Chcecie się wydostać z wyspy?
Trzymać się mnie.
Same się pogubicie.
Tędy. Nie, stop.
Chyba tutaj.
Nie, zaraz...
Tu chyba.
Nie, tędy.
Chodź, blondyna.
To ma być jakiś żart?
Jak jest przypływ, wlewa się woda.
Ale wody bym się nie bał.
Super.
Idziemy, już.
- Co to było? - Co co było?
Węże morskie.
Lubią, jak coś się rusza. Tylko mi tu nie panikować.
Leziemy po ciemku po pas w syfnej wodzie z wężami.
Kto by tam panikował.
Jest bosko.
Co jest?
Nic. Nieważne.
To tutaj.
Wybaczam ci.
- Co to ma być? - Twoje najskrytsze pragnienie.
Po to was tu przyprowadziłem. Żebyście mi uwierzyły.
Chcesz wrócić do męża?
- Co to za wyspa? - Tego się właśnie miałem dowiedzieć.
Jestem detektywem.
Klient słono zapłacił, żebym się zorientował, co i jak.
Chce sobie przywłaszczyć wyspę.
Przyleciałem trzy tygodnie temu.
Na początku nie wierzyłem, ale jak zaczęła się fantazja...
Spotkałem swoją zmarłą córkę.
Było pięknie, a potem się pochrzaniło.
Jeden koszmar.
Roarke zniszczył mój telefon satelitarny, zanim zdążyłem wezwać pomoc.
Wiedział wszystko. Od początku.
Ta wyspa to zło. Roarke jest złem.
Ma gdzieś, kto przeżyje, a kto nie.
Ale wiem, jak go powstrzymać.
Oj wiem.
Moc wyspy ukryta jest w tej skale.
Zabarwia wodę na czarno. Wszędzie to tu kapie.
Ta woda czyni cuda.
Ożywiła mi córkę,
a potem zamieniła ją w ohydną bestię.
Nie wiem, jak Roarke to robi,
ale to dzięki wodzie jest w stanie spełniać fantazje.
I dzięki niej świat się dowie, jaki z niego potwór.
Wywieziecie wodę z wyspy.
Godzinę drogi stąd mieszka pilot.
Macie tu numer. Zadzwońcie do niego.
Bierzcie wodę i w nogi. Powiedzcie światu, co tu się dzieje.
- A ty? - Nie mam wstępu do hotelu.
Ale z tego, co wiem, ty nadal jesteś gościem.
- Gościem? - Co?
Nieprawda.
- Widziałem, jak wysiadasz z samolotu. - Przyleciałaś tu?
Nie, co?
To wariat. Życie ci uratowałam.
Pamiętasz?
Przyleciałaś, żeby mi zniszczyć życie?
I co to za ludzie?
Ty jesteś tą stalkerką.
To wszystko przez jakieś szkolne pranki?
Serio?
Przez lata, dzień w dzień znęcałaś się nade mną.
Przestań, trochę się tylko nabijałam.
Miałam przez ciebie traumę, odeszłam ze szkoły.
Wiem, niefajnie, że rozwaliłam ci życie, ale byłaś pierwsza.
Którędy do hotelu? Wynoszę się z tej wyspy.
Pokażę ci, chodź.
Wszystko w porządku?
Tak.
- Wody? - Nie,
już dobrze.
Wyspa jest taka piękna. Ciesz się swoją fantazją.
Nie mogę.
Chcę nową fantazję.
- Poproś pana Roarke'a. - Próbowałam. Nie zgodził się.
Chcę zmienić przeszłość,
ale wybrałam zły moment.
Nie wiedziałam, że to będzie naprawdę.
Nagle mam pięcioletnią córkę, której jeszcze wczoraj nie było.
Chcesz z niej zrezygnować?
Z własnego dziecka?
Sześć lat temu zdarzył się wypadek.
W moim mieszkaniu wybuchł pożar.
Powiedziałam Roarke'owi, że to był zły czas.
Ktoś zginął. Przeze mnie.
Jeśli nie spróbuję tego naprawić, nie będę mogła patrzeć na siebie w lustrze.
Błagam.
Pomóż mi, proszę.
Chciałaś zmienić coś, czego żałujesz, prawda?
Nie potrzebujesz nowej fantazji.
- Chcę zacząć od początku. - Proszę przestać.
Nie proszę o nową fantazję.
Ta sama fantazja, ale inaczej.
Gdybym wiedziała, że naprawdę mogę coś naprawić...
wybrałabym inny moment.
Miło, że uwierzyła pani w moc wyspy,
ale zasady to zasady.
Każdy ma swoje, co?
Pan ma swoje, ja mam swoje.
Jak spełnia pan cudze życzenia - żona żyje.
A może źle pamiętam?
- Dostała pani fantazję. - Zmylił mnie pan.
Chciałam coś w życiu zmienić. Pomyliłam momenty.
Zaryzykuje pan życie żony?
Dobrze. Na pewno tego pani chce?
Nieważne, czy tego chcę. Muszę to zrobić.
Nie!
- Nick! - Nie mogę wyjść!
JD, szybciej!
- Brax? JD? - Kobieto, pali się, uciekaj!
- Szybko! - Czekajcie!
Wszystko się pali!
Wyciągnij mnie stąd!
Nie chcę tu umierać!
- Duszę się! - Nick!
Sprowadzę pomoc, wytrzymaj!
Nie! Nie zostawiaj mnie tu!
Przepraszam?
Tam jest człowiek. Trzeba wyważyć drzwi.
Spokojnie, straż jest w drodze.
Patrick?
Czy my się znamy?
Mieszkanie mi się pali. Sąsiad z góry nie może się wydostać.
Pomóż mi, trzeba rozwalić drzwi.
Lepiej zaczekać na strażaków.
- Będą lada moment. - Za późno!
Trzeba go ratować. Musisz mi pomóc!
Lepiej zaczekać na straż pożarną.
Idę tam.
Zginie pani! Po co zgrywać bohaterkę!
Pomóż mi! Błagam!
Już idę!
Muszę czymś rozwalić te drzwi.
Nie mogę oddychać!
Już prawie jesteśmy.
Ojoj.
Twój braciszek nie żyje!
Też nie żyjesz!
Nikt was, pipy, nie uratuje.
A może Alejandro?
Kto?
Co za...
Ojoj.
To nie twoja fantazja, dupku.
Co to było?
Chyba ktoś strzelał.
Nikt cię nie pytał.
Chyba ktoś strzelał.
Może już pora przeprosić, co?
- Niezły pomysł. - To było do ciebie.
I do ciebie, i do niej.
Kiedyś był z ciebie kawał cholery.
Czas zamknąć ten rozdział i przeprosić.
A ty? Dorośnij.
Ty nie jesteś w szkole, ona nie jest w szkole, zacznij wreszcie żyć.
Zemsta nic nie zmieni. Wszystko jest w twojej głowie.
Jesteście zupełnie jak moja córka.
Z nią mi się nie udało. Wyciągnę was z tej wyspy.
Tak czy inaczej.
Ruchy.
Lećcie!
Nie, błagam!
Uciekaj!
Nie!
- Nie! - Nie!
- Uratował nas. - Żebyśmy zwiały z wyspy.
Czekaj, wezmę jego mapę.
Idziemy.
Osłaniasz nas, kryjesz tyły.
- Idę z tobą. - Nie.
Pewnie nas otoczyli i dlatego nie wyszło.
Masz do tego nie dopuścić.
Myślisz, że jak masz giwerę, to się z tego wywiniesz?
A co powiesz na to?
Uważałbym.
Jak puszczę, będzie bum.
Wsadź zawleczkę do środka.
Dobra, spokojnie.
Spluwy na ziemię.
Mój człowiek na górze rozwali twojego brata.
- Jego, a potem ciebie. - A jak się nie pokapuje, że to ja?
Wy przodem. Ja za wami.
- Już. - Dobrze.
Chodź, twardzielu.
W mordę.
Granat.
Jak nas nie puścisz, marnie to się skończy.
Marnie to będzie, jak nie odzyskam brata.
Oddaj granat.
Chwila moment.
- Natychmiast. - OK.
- Skąd mnie znasz? - Luzuj, to ja.
- Co tu robisz? - W Wenezueli?
W Wene-co?
- Co robisz w naszej fantazji? - A ty w mojej?
Jestem ten dobry.
Pomożemy. Ile was tu jest?
Jest szatan, świnia i klaun. I mój brat, Azjata.
A w schronie siedzą modelki.
Możemy wracać do domu?
- Rozczarowałaś mnie. - I co z tego.
Wychodzimy, szybciej.
Puszczaj no.
Dobra, karzełku, puść!
Oddawaj granat!
No już, puszczamy.
Szybciej, wychodzimy.
Granat!
Ale mało brakowało.
- Udało się! - Żyjemy!
Misiek!
Ale się cieszę, że żyjesz.
Dzięki.
- Gdyby rzucił granat... - Ty byś się poświęcił.
Dlatego jesteś moim bohaterem.
Ja bym tak nie potrafił.
Nie bądź taki skromny, Ali.
Te lale nie wpuściły nas do schronu.
Jak mogłem nie walczyć o Jenni?
Jak wrócimy, to jej powiem, że jest moją gwiazdą.
- JD! - Z tyłu!
- Musimy uciekać! - Co tu się dzieje?
Nie da się ich zabić. Zmywaj się!
Chodź!
Nie!
Hotel jest blisko.
Musimy znaleźć telefon.
Akurat nam pozwolą wejść i zadzwonić.
Damon miał rację.
To, co zrobiłam, było złe. Przepraszam.
Przepraszam, że cię w to wpakowałam. Myślałam, że to nie na serio.
Udowodnię ci.
Dużo lepszy niż Tupac.
Nagrywałaś?
Od lat marzyłam o tej zemście. Dziwisz się?
Myślałam, że jesteś hologramem. Uratowałam cię, zobacz.
I co?
Poraziłam go prądem i zalałam wodą.
Ekstra, mam ci dać medal?
Wiem, że ta fantazja to obłęd,
ale weź, uwierz mi. Byłam pewna, że to na niby.
Jak się domyśliłaś, że to ja?
Kiedy twój mąż odebrał telefon,
czekaj.
- Nie dam rady. - Musisz.
- Czego jeszcze chcesz? - Nie rozłączaj się.
Ratuj. Porwali mnie.
Jestem na jakiejś wyspie.
Nie ściemniaj.
Przysięgam, to prawda.
I czemu ci powinienem wierzyć?
Nie powinieneś.
Po tym, co ci zrobiłam.
Byliśmy kiedyś tacy szczęśliwi.
A potem...
Sama nie wiem.
Nie usprawiedliwiam się,
czułam, że się oddalasz, chciałam cię skrzywdzić.
Bo tak mam. Od zawsze.
Ranię i krzywdzę ludzi, tak po prostu.
Strasznie cię przepraszam.
Byłam podła, potraktowałam cię jak śmiecia.
Zrozumiem, jeśli mi nie wybaczysz.
- I myślisz, że to coś zmieni? - Wątpię.
To co mam robić?
Dam ci numer telefonu.
Zadzwoń do faceta i powiedz, że Damon potrzebuje samolotu.
- Damon? Chcę wiedzieć? - To nie tak, serio.
Wyjaśnię ci wszystko, jak wrócę.
Will?
Dziękuję.
Błagam, Gwen, oddychaj, proszę cię.
Proszę.
Bogu dzięki.
Co ty tu robisz?
I jak ta twoja nowa fantazja?
Udało się? Uratowałaś go?
Nie.
Chyba jesteśmy w czyjejś fantazji. Gdzie reszta?
Pilot Damona powinien tu zaraz być.
Weź coś.
- Cokolwiek to będzie... - Damy radę.
Razem.
- Co wy tu robicie? - Szukaliśmy Roarke'a.
- Kim jesteś? - Jej fantazją.
Nie w tym sensie.
Gdzie JD?
Nie żyje.
- Spadajmy stąd. - Wezmę mapę.
Zaraz przyleci samolot.
Na pomost, już!
W drugą!
Witam państwa.
- Ty skurwielu. - Ostrzegałem.
Fantazje rzadko spełniają nasze oczekiwania.
Facet, mój brat nie żyje!
Przykro mi. Pan Sullivan też nie zdołał ocalić ojca.
Moi ludzie nie dadzą mnie tknąć.
Ja spełniam ich fantazje,
oni mi służą.
A komu ty służysz?
- Wiedzą? - O czym?
Nie przylecieliśmy tu się bawić.
Jesteśmy w cudzej fantazji.
Pamiętacie Nicka Taylora?
- Kto to? - Nasz współlokator.
- Zginął. Sześć lat temu. - Ja wywołałam ten pożar.
Dopiero się wprowadziłam.
Postawiłam czajnik na gazie...
Zapomniałam wyłączyć i wyszłam.
W swojej fantazji widziałam ciebie i JD.
JD chciał pobiec do Nicka,
ale ja myślałem, że jest z panną i zwialiśmy.
Byłeś tam. Nic nie zrobiłeś.
Ciebie nie widziałam.
Chodziliśmy razem na zajęcia.
Chciał się umówić.
Nie wierzyłam, że mogę się komuś podobać.
Mieliśmy się wtedy spotkać, ale spękałam.
Gdyby był wtedy ze mną, to by żył.
Każdy z nas jakoś przyczynił się do jego śmierci.
- I to jest co, wielka zemsta? - Tak.
- I jak się kończy? - Waszą śmiercią.
Życie za życie. Jeśli tak postanowi wyspa.
Zatrzymaj to.
Nie mam wyboru.
Samolot.
Zabieraj ich stąd.
Jazda!
Ktoś znalazł w sobie odwagę.
Samolot!
- Tutaj! - Hej!
Wracamy do domu!
- Kogo chronisz? - Gdzie reszta?
Stop!
Mają być wszyscy razem.
- Boże! - Co jest?
- Nie! - Kto to?
Nie!
- Szybko! - Uciekać!
- W nogi! - Spadamy!
Przez chwilę będziemy bezpieczni.
Nie, że marudzę, ale...
raczej tu zginiemy.
- Nie poddamy się. - Ma rację.
- Każdy tu robi dla Roarke'a. - Nie każdy.
Julia wyciągnęła mnie z ognia. Uratowała mi życie.
Ludzie Roarke'a nie zakłócaliby fantazji...
Może nie jest asystentką. Może jest gościem.
- Mówiła, że krótko tu pracuje. - A jeśli to mama Nicka?
Opowiadał, że mu nie daje żyć.
Mają takie same oczy.
Ona kaszle krwią.
Może to jej ostatnie życzenie.
To po co cię wyciągała z ognia?
Żeby Gwen wyjaśniła nam co i jak.
Bo co to za zemsta, jak ofiary nie wiedzą co jest grane.
Przeprośmy ją. Spróbujmy to jakoś naprawić.
Ktoś, kto chce naszej śmierci,
może nie łyknąć zwykłego przepraszam.
Jej pewnie nie powstrzymamy,
ale możemy powstrzymać wyspę.
W jaskini jest źródło i kamień. To woda spełnia fantazje.
Woda ze źródła. JD miał rację. Roarke zatruł nam drinki.
Zniszczymy źródło i po sprawie?
- Warto spróbować. - Jak to robimy?
Tak.
- Coś jeszcze mamy wiedzieć? - To labirynt, trzymamy się razem.
W wodzie są węże. Nie panikować.
Powiedziała węże?
Byłyśmy tu z przewodnikiem i też się gubił, ale...
Na 99% tędy.
Musimy znaleźć źródło.
Szukamy kapiącej wody.
Wszędzie tu wszystko kapie.
Chyba coś słyszę.
Zgubiliśmy Gwen i Braxa.
Daj granat.
Idę do źródła. Ty ich szukaj.
To niebezpieczne. Jak dotrzesz do źródła, krzycz,
znajdę cię po głosie i potem wysadzamy.
To tylko węże.
Wyjdę z tego?
Po co tu lecieliśmy?
Ratuj mnie, ja bym cię ratował.
Wszystko dla ciebie.
Próbowałem.
To ty powinieneś zginąć.
Rodzice mnie kochali bardziej.
Ciebie i tak nie chcą.
Nie.
JD, nie!
Proszę, proszę. Żałosna frajerka.
- Kim jesteś? - Prawdziwą tobą.
Najfajniejszą panną w szkole.
Nie, może kiedyś, teraz już nie.
Potraktowałam cię jak śmiecia.
Zrozumiem, jeśli mi nie wybaczysz.
Przestań. To było szczere.
Ludzie się nie zmieniają.
Uczą się ukrywać prawdziwą twarz.
To nie jest naprawdę.
Nie istniejesz.
Nie będę już taka jak ty.
Mamusiu, patrz.
Lila? Co robisz?
Zabiłam tatusia.
Dlaczego?
Bo na niego nie zasługujesz.
Na mnie też nie.
Po tym, co zrobiłaś, na nic nie zasługujesz.
Mój przyjaciel miał rację.
Wszystko niszczysz.
Przyjaciel?
Cześć.
Nick, wybacz mi, przepraszam!
Twoje „przepraszam” nic nie zmieni.
Myślisz, że nagle przestanę krztusić się dymem?
Nie spalę się żywcem?
Wiesz, jak to jest?
Nie jesteś nim.
Nick, błagam.
Nie rób nam tego, to ci nie pomoże.
- Kiedy to nie ja. - Ja wiem, kto.
Niech weźmie mnie, ale puści resztę.
Julia? Słyszysz?
Jaka Julia?
- Nic ci nie jest? - Ktoś krzyczał.
Widziałam Nicka. To nie Julie.
- To kto? - Na pewno nie Patrick.
Gość jakoś nie może nikogo uratować.
Nawet siebie.
Jak zobaczyłam to miejsce, wiedziałam, że muszę was tu zwabić,
bo z fantazji mi nie uciekniecie.
- To ty? - Tak.
Wymarzyłam to sobie, zanim wy usłyszeliście o tej wyspie.
Gdy spotkałam Nicka, poczułam, że znamy się od zawsze.
Zaczęło się od kawy, a przegadaliśmy całą noc.
I nie bałam się, że palnę coś durnego,
nie musiałam udawać, że jestem fajna.
Przy nim czułam się sobą i było mi z tym dobrze.
Mieliśmy się spotkać tamtego wieczora.
Nasza pierwsza prawdziwa randka.
Miał paść z wrażenia.
Kupiłam nową kieckę, wisiorek,
poszłam tam, gdzie się umówiliśmy i czekałam.
Minęła godzina, dwie, a tu nic.
Myślę sobie: „Sloane miała rację, jestem do bani.
Kto by mnie mógł pokochać? Pewnie do Nicka to dotarło i tyle.
Bo niby czemu mnie wystawił?”
Całą noc się katowałam.
Gdy wróciłam do domu, przeczytałam o pożarze.
Serce mi pękło.
Tak mało brakowało, żeby spełniły mi się marzenia.
A wy zafundowaliście mi koszmar.
Mogłaś sobie zażyczyć cokolwiek.
- Mogłaś odzyskać Nicka. - To by była ściema.
Czekała nas piękna przyszłość, odebraliście mi to.
I beztrosko żyliście sobie dalej.
On nie zasłużył na śmierć. Trzeba go pomścić.
Chyba raczej: świrusko-stalkerko.
Mam w sobie masę nienawiści. Z każdym dniem trochę więcej.
Przez ciebie. To wszystko też twoja wina.
- Uratowałaś mnie. - Dałaś się nabrać.
- Czemu? - Żebyś mnie doceniła.
Wasze życie jest teraz w moich rękach.
Nie radzę.
Serio? Myślisz, że byłaś mi potrzebna?
Chciałam cię wykorzystać, żeby się stąd wydostać.
- Zamknij się. - Jestem w szoku,
bo jesteś nawet bardziej żałosna, niż w szkole.
Zamknij pysk!
Uciekajcie!
Powiedziała, że ile przegadali? Jedną noc?
Źródło.
Szybko!
Na co czekasz? Rzucaj.
Widzi swoje marzenia.
Proszę tego nie robić.
- Julia jest twoją fantazją? - To moja żona.
- Przecież pracuje tu od niedawna. - Tak jej się wydaje.
Pragnąłem, by do mnie wróciła.
Taka, jak wtedy, gdy się poznaliśmy.
Ale ona mnie nie poznaje.
I choruje. Tak jak w życiu.
Odchodzi, wraca i tak w kółko.
Nie mogłem ciągle jej tłumaczyć.
Skłamałem, że jest tylko asystentką.
Kiedy Melanie wymyśliła swoją fantazję,
- musiałem ulec. - Możesz to powstrzymać.
Nie może.
Jest dżinem, a wyspa to jego lampa.
Utknął tu na zawsze.
I jak nie będzie spełniał fantazji swoich gości,
straci miłość swojego życia.
To ma być miłość?
Pozwalasz jej umierać. Na okrągło. To okrutne.
Była twoją żoną. Była, już nie jest.
Nie jest żadną asystentką. Jest więźniem.
Pozwól jej odejść.
- Nie mogę. - Nie!
Nie!
Przykro mi. Fantazja musi zakończyć się sama.
Takie zasady.
Goście...
umierają?
Ja umieram.
Wyzdrowiejesz. Niedługo.
- A reszta? - Jeśli sprzeciwię się woli wyspy...
Stracę cię na zawsze.
Mnie?
Musisz coś zrobić.
Nie są gośćmi wyspy. To twoi goście.
Nie chcę tego.
Ale nie masz wyboru.
Przykro mi, że ci się życie posypało, mnie też nie wyszło.
Jak się robi groźnie, wszyscy nagle przepraszają.
Zabij mnie.
To moja wina. Mogłem go uratować.
- Wypuść resztę. - Boże.
A ty ciągle chcesz być jak tatuś? Jesteś zero nie bohater.
- To była tylko fantazja. - Owszem.
Jego fantazja.
Każdy gość otrzymał swoją fantazję.
Napij się, też dostaniesz.
O czym marzy Sloane?
Że mężuś jej wybacza i są razem na wieki?
Pudło.
Że wracasz do Nicka.
Takie zasady.
Pieprzona wyspa fantazji.
Uciekajcie!
Halo?
Nic ci nie jest?
- Hej? - Cześć.
Co się stało?
Uratowałaś nas.
Gdzie Patrick?
Zginął. Jak bohater.
Ojciec byłby z niego dumny.
Jedna gwiazdka na Yelpie.
Wiesz, że możemy wszystko opowiedzieć i cię pozwać?
Fantazje są trochę jak sny.
Zamazują się szczegóły,
zostają tylko ogólne odczucia.
Nagle sobie przypomniałam, że chcę stąd zniknąć.
Co teraz, panie Roarke?
Zostanę.
Będę strzegł wyspy.
I żył dalej, niczego nie żałując.
Tak naprawdę, to brał pan udział w fantazji brata.
Nadal ma pan swoje życzenie.
Chcę, żeby on wrócił. Żeby miał fajne życie.
Jeśli to się ma spełnić, będzie pan tu musiał zostać.
Na zawsze.
Byłam dla niej naprawdę okropna.
Może pora sobie wybaczyć, co?
Przepraszam?
Proszę zaczekać, jeszcze Brax.
Właśnie.
Chyba z nami nie leci.
To co teraz?
Pracuje pan dla mnie. Dostanie pan ubranie i plakietkę.
- Niezwykłe imię. Brax. - Lepsze to niż moja ksywa.
- Przegrałem zakład i zrobiłem tatuaż. - Jaki?
TATUAŻ
Witam na Wyspie Fantazji, panie Tatuaż.
Subtitles by sub.Trader subscene.com
WYSPA FANTAZJI
Tłumaczenie napisów: Barbara Eyman-Stranc